Daxili lüğətimizdə ən çox istifadə etdiyimiz, lakin yük gətirən sözlər "etməliyəm", "getməliyəm", "bacarmalıyam" kimi məcburiyyət bildirən ifadələrdir. "Mən bu gün mütləq magistr dissertasiyamın bir fəslini yazıb bitirməliyəm". Bu cümlə daxili tiraniyanın səsidir. İnsan təbiəti məcburiyyətə qarşı müqavimət göstərməyə (avtonomiya ehtiyacımızın ödənilməsi üçün) proqramlaşıb. Qeyri-zorakı ünsiyyət bizə təklif edir ki, "etməliyəm" (məcburiyyət) sözünü "seçirəm" (şüurlu iradə) sözü ilə əvəz edək və bunun hansı ehtiyacımıza xidmət etdiyini xatırlayaq.

"Mən bu gün mütləq magistr dissertasiyamın bir fəslini yazıb bitirməliyəm" (daxili tiraniyanın səsi)

"Mən bu gün dissertasiyamın bir fəslini yazmağı seçirəm, çünki mənim akademik inkişafa, gələcəkdəki karyera planlarım üçün aydınlığa ehtiyacım var və təhsilimi uğurla tamamlamaq yoluma töhfə vermək istəyirəm" (ehtiyaclarımızı müəyyən etmək)

Bu kiçik dil dəyişikliyi bizi qurbandan (məcbur edilən) öz həyatının müəllifinə (seçən) çevirir.