Daxili Səsimizlə Sülh Bağlamaq
Biz, adətən, başqalarına qarşı kifayət qədər anlayışlı olsaq da, özümüzə gəldikdə dünyanın ən sərt, ən amansız fərdinə çevrilirik. Qeyri-zorakı ünsiyyət təkcə xarici dünya ilə yox, özümüzlə qurduğumuz münasibətin də şəfqət üzərində qurulmasını tələb edir. Belə ki, öz daxilində sülh yarada bilməyən insan başqaları ilə sağlam ünsiyyət qura bilməz.
Bir səhv etdikdə, verilən tapşırığı gecikdirdikdə və ya kimisə bilmədən incitdikdə içimizdəki səs dərhal bizi mühakimə etməyə başlayır: "Mən nə qədər axmağam", "Yenə hər şeyi korladım", "Məndən heç nə çıxmayacaq". Bu, özümüzə qarşı yönəlmiş birbaşa psixoloji zorakılıqdır. Bu cür daxili tənqid bizi inkişaf etdirmir, əksinə utanc, depressiya və özgüvən əskikliyi yaradır. Özümüzü günahlandırmaq əvəzinə, nəzərlərimizi öz daxilimizə yönəldib soruşa bilərik: "Mən bu səhvi edərkən əslində hansı ehtiyacımı qarşılamağa çalışırdım?"
Həmin ehtiyacın qarşılaşmasına nail ola bildim mi?
Etdiyimin nəticəsində hansı ehtiyaclarım qarşılanmamışdı?
Bununla bağlı indi özümü necə hiss edirəm?
Bütün bunları bilərək gələn dəfə nəyi fərqli edə bilərəm?” (özünü maraq və dincliklə dinləmə)