Daxilimizdəki həyəcan sistemi

Cəmiyyətdə qəzəb çox vaxt mənfi, təhlükəli və ram edilməli olan bir hiss kimi qəbul edilir. Uşaqlıqdan bizə "əsəbiləşmə", "qəzəbini cilovla" deyilir. Qeyri-zorakı ünsiyyətdə isə qəzəbə düşmən kimi yox, avtomobildə yanan qırmızı xəbərdarlıq işığı kimi baxılır. İşığın yanması problemin özü deyil, problemin göstəricisidir, nişanıdır.

Qəzəbin mənbəyi heç vaxt başqalarının hərəkətləri ola bilməz. Kimsə bizə kobudluq edəndə qəzəblənməyimizin səbəbi onun sözləri yox, bizim öz ehtiyaclarımız, həmçinin mütəmadi mühakimələrimizdir. Qəzəb ikinci dərəcəli bir hissdir; o adətən arxasında qorxu, kədər, məyusluq və ya inciklik kimi daha dərin bir hissi gizlədir.
Qəzəb bizə mühüm bir xəbər gətirir: "Sənin üçün çox dəyərli olan bir ehtiyacın hazırda qarşılanmır və sən beynində qarşı tərəfi bunda günahlandırırsan!".
Dostumuz bizə aid bir sirri başqasına deyəndə qəzəblənirik. Qəzəbin səbəbi dostumuzun danışması yox, bizim "Təhlükəsizlik" və "Güvən" ehtiyacımızın zədələnməsi və özünümüdafiə refleksi olaraq ittihamedici "O, mənə xəyanət etdi, o pis dostdur" yanaşmasıdır.