Əgər biz başqalarına tabe olmağı deyil, azad seçim etmələrini istədiyimizi göstərsək, onları tələb yox, xahiş etdiyimizə inandıra bilərik. Bunun isə ən doğru yolu mənfi cavab alsaq da, empatiya qurmaqdır. Beləliklə, biz tələb yox, xahiş etdiyimizi göstərmiş oluruq.

“Sən həmişə beləsən, heç vaxt mənə kömək etmirsən!” (günahlandırma)

“Başa düşürəm indi yorğunsan. Onda bəlkə sabah qabları sən yuyasan?” (azad seçim istəyi)

Dostumuzla görüşmək istəyirik, amma o görüşə bilməyəcəyimizi deyir. “Hə başa düşdüm, mənə ayırmağa vaxtın yoxdu” (şəxsi qənaət, yozum)

“Qayğıya və dostluğa ehtiyacımın qarşılanmasına ümid etdiyim üçün özümü kədərli hiss etdim. Başa düşürəm ki, sənin üçün vacib ola bilən başqa işlərin və ya gedəsi yerin ola bilərdi, qərarına hörmət edirəm. Ümid edirəm ki, tezliklə görüşməyə başqa imkan taparıq” (digərinin seçiminə hörmət etməklə öz hisslərin və ehtiyacların ifadəsi)

Əgər məqsədimiz insanları və onların davranışlarını yönləndirmək, onları manipulyasiya etməkdirsə, hətta bütün dörd addım izlənilsə belə, qeyri-zorakı ünsiyyət uyğun seçim deyil. Bu ünsiyyət forması insanların şəxsi iradələri ilə razılaşdığı, qarşılıqlı anlayış və dürüstlük üzərində qurulmuş bir əlaqə vasitəsidir.

Bunu fərqləndirmək bəzən çətin ola bilər çünki niyyət çox vaxt açıqlanmır. Gəlin nümunəyə baxaq

Bu cür manipulasiyaları əsasən kontekstdən və situasiyadan asılı olaraq müəyyən etmək olar.